Persoonlijkheidstesten. Ik heb er een beetje een haat-liefde verhouding mee. Dol als ik ben op testjes zo teleurgesteld raak ik soms wanneer ik de weinig diepgaande reflectie op mijn eigen woorden daarna ontvang. Hoe anders is het wanneer je werkt met een instrument dat je jezelf beter laat kennen nog tijdens het invullen?

Dat was bij mij het geval met een denkstrategieën test (Mindsonar). Hierdoor kun je vrij eenvoudig opsporen waarom sommige mensen succesvol zijn in een bepaald gebied en waarom anderen elkaar in de haren vliegen. Maar ook.. waarom je je voelt zoals je je voelt. Het is geen test die meet ‘hoe je bent’ maar een middel om te ontdekken ‘hoe je in een bepaalde situatie bent’ en waarom dat dan zo is.

Ik neem je terug naar een ervaring die ik ermee had

“Neem een stressvolle situatie in gedachten en vul daarna de vragen in”, dat was de opdracht die ik kreeg. In gedachten ging ik terug naar een feestje waarnaar ik meegenomen was en ik meer dan de helft van de mensen niet kende. Zoals gewoonlijk had ik het daar best moeilijk mee. Ik kon geen diepe gesprekken voeren (wat ik het liefste doe) en durfde ook niet vol los te gaan op de dansvloer. Alles bleef maar een beetje ‘in het midden’ hangen. En dat merkte ik. Mijn humeur kelderde en ik voelde me rot.

Bij het invullen van de test werden me in eerste instantie twee vragen gesteld over deze situatie: “wat zijn je belangrijkste waarden in die situatie” en “wat is je einddoel”. Nietsvermoedend boog ik me over mijn toetsenbord en typte er lustig op los. Ontspanning, typte ik als eerste, want als ik me prettig voel in een groep dan voel ik me ontspannen. Direct gevolgd door vriendelijkheid en het gevoel hebben erbij te horen. Als groter doel vulde ik in dat ik hoopte dat de mensen die ik daar zou ontmoeten mij in de toekomst ook nog graag wilden zien.

Vervolgens kreeg ik de vraag van het programma om mijn waarden in de juiste volgorde te zetten. Omdat ik al vond dat ze prima stonden liet ik het erbij en klikte snel verder.

De volgende vraag was om aan te geven wat het tegenovergestelde was van deze waarden. Ontspanning werd stress, die was makkelijk. Vriendelijkheid werd bot reageren, want als ik vriendelijk en aardig wilde overkomen om zo de weg open te zetten naar later, dan was botheid de weg om die te sluiten. De vragen deden me weinig en eerlijk gezegd had ik de neiging om weg te dromen. Het gevoel erbij te horen werd het gevoel er niet bij te horen en terugzien in de toekomst werd eenzaamheid.

Nietsvermoedend en lichtelijk afwezig drukte ik op ‘volgende’. Een tovenaar verscheen in beeld. De vraag die hij mij stelde was ‘ik kan je geven wat je het allerliefste wilt. Maar elk geschenk heeft ook zijn keerzijde. Ik kan je meer ontspannenheid laten ervaren maar dan zul je moeten accepteren af en toe bot over te komen. Wil je dat?” Zonder na te denken drukte ik op nee. Natuurlijk niet. Bot overkomen was nu juist wat ik niet wilde! Als ik te lomp, te grof, te onaardig, te bot, te onbehouwen of te wat dan ook zou zijn dan zouden deze mensen mij nooit of te nimmer in de toekomst graag weer zien. Dus nee, dat wilde ik niet.

Het programma ging gelijk verder en ik hoorde een mannenstem zeggen: ‘het verbaast de tovenaar dat je dit niet wilt. Zou je nog eens goed naar de volgorde van de waarden willen kijken?’ En hoppa, een blad voor mijn neus met daarop mijn belangrijkste waarde en belangrijkste doel. ‘Bah!‘ schoot door me heen. Hier heb ik helemaal geen zin in. Kom op met die volgende vragen, dan is de test tenminste snel afgerond en kan ik door met de interpretatie. Ik stond op en wilde naar de wc gaan toen ik me besefte dat dat niet mocht. De test moest in 1x worden afgerond. Zuchtend ging ik weer zitten en nam nog een slok van mijn inmiddels bijna koude koffie.

Ik keek weer naar het beeldscherm. Links stonden pijlen waarmee ik de waarden in een andere volgorde kon trekken. Ik bewoog de diverse zaken heen en weer. Het voelde niet lekker. Ik kwam er niet uit. Serieus, als iemand me gezien had was ik waarschijnlijk toen met mijn ogen aan het rollen geweest. ‘Rotprogramma. Je kunt er geeneens keuzes mee maken’, zoiets zal ik gedacht hebben…

Nog maar eens mijn waarden in duiken. Kon ik ze misschien anders omschrijven? Was dat de manier om ze op volgorde te krijgen? Ik veranderde wat woorden en voelde dat ik niet bij de essentie kwam. Ik las het laatste woord nog een keer. Doel: niet eenzaam zijn in de toekomst. Mijn ogen vielen op ‘ontspanning’ en ik vroeg me af hoe ik me eigenlijk echt gevoeld had die avond. Ik was zeer zeker niet ontspannen geweest op het feestje. Lichtelijk gestrest en op mijn hoede ja, maar hoe nog meer?

En toen viel ie binnen. Als een warme golf trok het besef door me heen. Tranen schoten in mijn ogen en een enorme druk ontstond op mijn borstkas. Om me in de toekomst niet eenzaam te voelen… voelde ik me op dat exacte moment… eenzaam! Een minuut of twee staarde ik naar het beeldscherm terwijl ik niets zag van wat daarop te zien was. Mijn gedachten gingen terug naar het feest. En vele andere momenten. Momenten waarop ik niet helemaal ontspannen mezelf geweest was. Bang voor de consequenties van ‘te’. Op al die momenten had ik me eenzaam gevoeld, buiten de groep voelen staan. Niet helemaal verbonden met wie er waren en wat er gebeurde. Beschouwde ik alles vanaf een afstand en was nooit helemaal 100% gelukkig of ontspannen…

Ik keek naar mijn waarden. Voelde wat ze impliceerden. Ik kon onmogelijk een keuze maken in volgorde. Het was een slang die zichzelf in de staart beet, een onmogelijke puzzel die enkel doorbroken kon worden door nieuwe input. Ik wilde beïnvloeden wat anderen van me dachten en als gevolg daarvan voelde ik me precies zoals ik me het allerminste zou willen voelen. Een diepe wens borrelde op dit te doorbreken. Me niet meer tegen te laten houden. Het leven hangt aan elkaar vast als een ketting van momenten. Laat ik me dan voornemen om al die momenten er ook echt te ‘zijn’!

Xandra van Hooff

Xandra’s werk gaat over acceptatie en overvloed. In haar bedrijf GaveMensen geeft en deelt ze kennis uit de diepere verwerking als kern van hoogsensitiviteit en openheid voor ervaringen voortkomen uit overexcitabilities. Ze vertelt waargebeurde verhalen waarin kleine details worden uitvergroot en wijst je precies op de aspecten van je leven waar groei mogelijk is. Xandra vertrouwt erop dat altijd alles goed komt, zij houdt er niet van risico’s te nemen maar laat zich ook nooit tegenhouden door ‘ja, maar’ en ‘wat als’-gedachten om haar dromen te verwezenlijken. Deze can-do mentaliteit zien we terug in de opleidingen Moed om te Falen & Lef om te Stralen. Hierin leer je ruimte maken voor jouw ongetemde binnenkant zodat creativiteit, gekkigheid, speelsheid en de levenslust weer volop kan stromen! Xandra wijst je in haar jaartrajecten op de lessen die je in je leven hebt mogen leren, maar waar je de vruchten nog niet van hebt geplukt. Dankzij haar vergrootglas kun je dit nu integreren en echt eigen maken. Laat deze energie in je voordeel werken en neem je jouw stap met positiviteit en het vertrouwen in een gunstige afloop. Klik op het menu hierboven voor het aanbod.