Daar stond ik. In een hoek van de trainingsruimte. 20 strakke gezichten die me afwachtend aankeken.
Mijn mond kurkdroog, mijn hart bonsde in mijn keel, mijn hoofd leger dan leeg.
Wellicht gekleurd door mijn beleving, maar de kritiek was voelbaar in de lucht.

Mijn rug bijna letterlijk tegen de witte muur achter me. “Waarom hebben ze daar geen mooie wandposter met een natuurafbeelding gemaakt? Zou de sfeer in de ruimte ten goede komen.” dacht ik nog.

Ik had mezelf in dat hoekje gemanoeuvreerd, om de toehoorders een zitplek te gunnen.

In die ruimte die totaal niet geschikt was voor mijn interactieve lezing. Waarvan ik meteen wist wat er nodig was ter verbetering, dat dan weer wel ;-). Maar waar ik het, als gastspreker, nu mee mocht doen.

Ik gaf die avond geen goede lezing over de kwaliteiten van HSP.

Over het vermogen om out of the box te denken, in te voelen wat anderen doormaken, creatief te zijn, de schoonheid van het leven te zien of te voorzien welke scenario’s allemaal mogelijk zijn. Over hoe ze floreren onder positieve, ondersteunende omstandigheden. Snel en accuraat werken. Humor hebben. Gedreven en leergierig zijn.

Ik toonde wel hoe HSP helaas ook beduidend minder functioneren wanneer het niet veilig voelt. Kwam niet uit mijn woorden, gaf de verkeerde voorbeelden.

Ik was weer even dat meisje dat zo haar best deed gezien te worden.
Dat zich vaak “minder” voelde, ongelijkwaardig. Zich steeds weer verstopte.
Achter een vrolijke lach, druk geklets, een uitdagende blik in de ogen en soms zelfs letterlijk, achter een muurtje.

De volwassen vrouw van nu voelde hoe dit ging over gelijkwaardigheid. Een van de strategieën uit de toolbox die we in de train de trainer opleiding De Moed om te Falen gebruiken.

Over mogen ervaren dat je, ondanks jouw gevoel van “anders” zijn, gelijk bent met wie dan ook. Hoe je mag leren om te voelen wat dit met jou doet, hoe je met stem, houding en keuzes kunt handelen. Mensen onder elkaar.

Ik schoot in gedachten terug naar de trainingsruimte van Gave Mensen. Dag 1 van de opleiding waar Xandra vroeg “Durf je voor een groep te staan? Wanneer voelt dat nog oké voor jou? Wat is er nodig om over deze grens heen te gaan? Als persoon, als functionaris, als expert in jouw vakgebied?”

Waar ik besefte dat dit is wat ik deed, steeds weer over die grens heen.

Mezelf dusdanig uitdagen dat ik nieuwe, spannende situaties volledig gepantserd in ging. Vergaderingen, coachsessies, gesprekken met klanten, collega’s, zelfs vriendinnen. Uit je comfortzone, zo hoort het, anderen kunnen dit ook, dus huppekee, gaan…. Om vervolgens een week van slag te zijn en te denken dat ik “het” niet goed deed.

Ik leerde over de 4. Op een schaal van 1 tot 10 qua spanningsgevoel, ontdekken waar het wel spannend is, maar ook nog leuk. Waar je nog lol kunt maken, lachen om mogelijke flaters. Adem haalt en onderzoekt.

Die avond was geen 4. Niet eens een 5, maar een dikke vette 12.

Voorheen zou ik de deur achter me dicht gooien en denken dat dit dus niet voor mij is. Me vol schaamte onder de dekens verstoppen om vervolgens weg te blijven van dat podium.

Deze avond leerde ik wat anders. Ik leerde dat ik in het vervolg mijn eigen publiek mag uitnodigen. Dat ik ‘nee’ mag zeggen tegen ‘Dit is goed voor mijn zichtbaarheid, dus laat ik het maar doen, ook al voelt het eigenlijk niet goed.’

En dat ik dus ‘ja’ mag zeggen tegen stappen die klein genoeg zijn om mezelf veilig te ontplooien, elke keer een stapje zichtbaarder. Dat ik zelf de ruimte kies waar is sta. Zodat ik wel die 4 voel en daarmee de ruimte om de kritische vragen met een knipoog te beantwoorden.

Ik leerde deze avond dat ik geen oordeel hoef uit te spreken naar mezelf, maar een wens naar mijn toekomstige ik mag formuleren. Zodat ik er op mijn best kan zijn. En de andere HSP’ers die er zijn en naar me luisteren zich op dat moment gezien en erkend voelen.

Marielle van Duijnhoven

Marielle van Duijnhoven is Lifecoach | Spreker bij The Sensitive Way. Voor ondernemende gevoelsmensen die meer balans zoeken in hun leven. Daarnaast is zij co-trainer in de opleiding de Moed om te Falen.