De geboorte van een bedrijf

Marjon maakt onderdeel uit van de ‘startende ondernemers groep’ begin 2014 en ze vertelde ons in de eerste bijeenkomst haar verhaal en de wens die dit voortstuwde om andere vrouwen die ongewenst kinderloos waren hun ‘eigen plan’ te trekken. Tijdens een van de oefeningen benoemde ze de zin ‘als er niets is, dan kan alles’, een zin die me kippenvel gaf en nadat ik hem aan haar teruggaf zag ik bij aanwezigen dezelfde blik verschijnen. Dit is een prachtige slogan! We namen afscheid en spraken af elkaar na een maand weer te gaan treffen. Verrast was ik toen er twee weken later een geboorte-envelop bij me in de brievenbus lag. Er waren wat vriendinnen van me zwanger, maar ik had het toch wel geweten als het bij hen zover was? Nieuwsgierig maakte ik de envelop open en ontroert keek ik naar het kaartje en de knaloranje visitekaartjes waarop inmiddels de mij zo bekende zin prijkte. Een rilling kroop over mijn rug en ik wist hoe kwetsbaar ze zich hiermee opstelde. Wat een moedige vrouw! Met enorme bewondering kijk ik hoe zij van haar pijn haar passie maakt en ben ongelofelijk trots dat ik haar af en toe een klein beetje op weg kan helpen tijdens dit traject. Tijdens onze tweede bijeenkomst heb ik gevraagd of ze een blog wilde schrijven zodat ik deze met jullie kon delen en dat heeft ze gedaan. Bij deze haar blog:

 

Hoe ik zonder baby tóch geboortekaartjes verstuurde.

Geboortekaartjes sturen, voor kinderloze mensen een feestelijk ritueel dat volledig aan je voorbij gaat. Je hebt niks aan te kondigen, laat staan iets feestelijks. Triest is dat. Maar wie zegt dat je niet zelf iets kunt verzinnen? Je hebt geen kind gekregen, nou en? Je kunt heus iets van je leven maken en dat zeer feestelijk aankondigen. Hier lees je hoe ik dat deed.

Goed, ik moest er wel wat voor doen. Het ging niet vanzelf, zoals wanneer er een kind groeit in je buik. Het was een kwestie van keuzes maken, mezelf onder de loep nemen, doorzetten. En lef hebben. Jezelf opnieuw geboren laten worden is een minstens zo grote prestatie als een kind op de wereld zetten.

Het kwartje viel toen ik een boek van Odile van Eck las. In het hoofdstuk ‘Helend rouwen’ stond dit: Nogal wat kinderloze mensen besluiten nadat alle behandelingen achter de rug zijn en de onontkoombaarheid van een kinderloos bestaan voor hen duidelijk is geworden, een kaartje rond te sturen. Hiermee maakt men aan de omgeving duidelijk hoe de situatie ligt en geeft men hen een concrete aanleiding om te reageren. Bovendien zal de omgeving nu ook begrijpen dat ‘troostende’ opmerkingen die de hoop in stand moeten houden, nu niet meer op zijn plaats zijn. ~ Een onzichtbaar verlies, pagina 155

Opeens wist ik het. Kaartjes! Ik ga geboortekaartjes versturen! Een grijns trok over mijn gezicht. Een sluw plannetje vond ik het. Ik stelde me de gezichten van de ontvangers voor, op het moment dat ze de envelop met de blauwe ooievaarszegel zouden openen en iets anders zouden aantreffen dan ze dachten. Kicken vond ik het.

Mijn innerlijke criticus stak natuurlijk ook de kop op. “Wat is dat nou voor aandachttrekkerij! Ze zullen je wel belachelijk vinden. Of Heel Erg Zielig. En dat wil je toch niet zijn? Nou dan! Doe. Het. Niet!!” Ik veegde hem van mijn schouder als een vervelende steekvlieg.

Mooie nieuwe wending

Ook plakte ik er een foto in, die mijn vriend van me had gemaakt tijdens de diploma-uitreiking. Een licht manische lach op mijn gezicht. Wat kan ‘t schelen! Ik heb er hard voor gewerkt en zo blij word je nou eenmaal van het bereiken van een moeilijk doel. Ik bestelde een drukproef en wachtte.Ik ontwierp kaartjes. Met mijn logo en mijn motto op de ene kant (Geboren: Eigen Plan Coaching – als er niks is, dan kan alles), en een tekst op de andere kant: Het is me gelukt mijn leven een mooie nieuwe wending te geven, na een lange en moeilijke periode van verdriet om onze onvervulde kinderwens. Een jaar geleden startte ik mijn opleiding tot coach. Op 14 februari 2014 kreeg ik mijn diploma. Iets om te vieren!  Met mijn coachpraktijk richt ik me op begeleiding van ongewenst kinderloze vrouwen, onder het motto ‘als er niks is, dan kan alles’. Meer info vind je op mijn site: http://eigenplan.nl

Ritueel stilstaan bij mijn plek in mijn familie

Ondertussen stelde ik de adressenlijst samen. Ik mailde mijn ouders voor alle adressen van al mijn familieleden. Mijn tien ooms en tantes. Achttien neven en nichten. Ik dacht aan de tante die kinderloos is gebleven. De kinderloze nicht met de psychiatrische aandoening. De tante van wie ik weet dat ze heel graag nog een tweede kind had gewild, maar bij wie het niet lukte. Aan mijn neef, die per ongeluk zijn vriendin bezwangerde en al heel jong zomaar vader werd.

Ik realiseerde me dat er heel veel verschillende verhalen zijn te vertellen rond het thema kinderwens. Het verzamelen van de adressen werd een soort ritueel stilstaan bij mijn plek in mijn familie, in de wereld. Dat ik definitief mijn plaats in ging nemen als kinderloze vrouw en mijn verhaal ging vertellen deed me goed. Ik heb wel wat tranen gelaten. Ik had liever een ander kaartje gestuurd. Denk ik. Eerlijk gezegd weet ik het niet meer zo zeker, want het leven is goed.

De rest van de adressenlijst bestond uit vrienden, kennissen, zenvrienden en zakelijke relaties. Al met al kwam ik aan 85 adressen.

De drukproef was mooi. Mijn visitekaartjes waren inmiddels ook binnen. Ik kocht honderd geboortezegels bij het postkantoor, honderd enveloppen en ging aan het schrijven. Elke envelop kreeg een geboortekaart en een visitekaartje. De volgende dag gooide ik het hele pak in de oranje brievenbus. “Ik heb het gewoon gedaan!” danste ik door de kamer toen mijn vriend thuiskwam. We grinnikten om mijn stunt. Om de overwinning van mijn innerlijke criticus.

Bevestiging van mijn bestaan

Mijn nuchtere Drentse oom was het eerste familielid dat ik tegenkwam nadat de kaartjes bezorgd waren. “Hoe is’t?” vroeg hij met zijn zware accent, sigaar in een mondhoek. “Goed. Met jullie?” “Ook wel goed hoor”, was zijn antwoord. We tuurden zwijgend wat over de velden met onze handen in de zakken, zoals gebruikelijk is in die contreien. Mijn tante glunderde toen ze aan kwam lopen. Ik kreeg drie zoenen en ze zei “Wat een hartstikke mooi kaartje kregen we van jou! Mooi dat je dat zo doet. Vroeger, als je geen kinderen kon krijgen, dan ging je naar de dokter. En die zei dat je maar moest blijven proberen. Dan had je het er verder niet over. Maar verder was er niks voor. Mooi dat dat verandert. Goed dat je dit doet.”

De volgende week druppelden de reacties binnen. Ik kreeg felicitatiekaartjes. Mailtjes. Mensen die ik ontmoette, vertelden van het kippenvel dat hen bekroop toen ze mijn boodschap begrepen. Goh, dat voelde lekker. Met elk mailtje dat ik kreeg voelde ik me gezien. Elke kaart die in de bus viel, was een bevestiging van mijn bestaan. Mijn bestaan als kinderloze vrouw. We zijn nog vaak onzichtbaar, maar als het aan mij ligt, duurt dat niet lang meer!

Met dank aan Brené Brown, Jody Day, Marees Hurkxkens, Odile van Eck, Xandra van Hooff, en alle vrouwen in de Gateway Women Community.

Xandra van Hooff

Xandra van Hooff is eigenaar en hoofdtrainer bij GaveMensen. Zij laat professionals tijdens haar opleidingen en masterclasses zo hard de verdieping in schieten dat ze er vervuld, verzadigd en volkomen gelukkig aan het einde weer uit stuiteren.