Blog geschreven door Marjolein van Dongen – Verheul

Een paar weken geleden schreef ik een gastblog voor de site van GaveMensen, over hoe ik heb leren omgaan met mijn hoogsensitiviteit. Het moraal van het verhaal was dat ongemakkelijke gevoelens, zoals stress en onzekerheid nooit verdwijnen, maar dat je er wel beter mee kan leren omgaan. Juist het opzoeken van ongemakkelijke gevoelens en het doorbreken van weerstanden kunnen leiden tot mooie en positieve ervaringen.

Mijn gastblog is goed ontvangen en daarna gebeurden er twee dingen: Ten eerste begon iemand uit mijn eigen kring zich terug te trekken van mij. Toen ik informeerde wat er aan de hand was, bleek dat diegene dacht, dat ik door mijn beschreven leerproces helemaal klaar was. Gearriveerd, dat vanaf nu alles goed zou gaan en ik voor altijd sterk en gelukkig zou zijn. Veel te eng en buiten bereik om mee om te gaan. Het contact is gelukkig hersteld.
Ten tweede voelde ik me ook steeds sterker worden door de mooie reacties op de post en begon te geloven dat ik écht veel sterker was geworden. Ik weet dat na een glorie-moment, -en dat is het zeker voor mij als je blog 13 x gedeeld wordt en door een paar honderd man gelezen is-, er vaak een overprikkelingsdip volgt. Toch werd ik erdoor verrast.

Van de theorie naar de praktijk

Ik had gedacht die dip wel ff te overwinnen. Niets is minder waar. Ik ben de afgelopen weken in vele mij bekende valkuilen gedonderd:

  • Ik wilde te veel en te snel.
  • Ik focuste op resultaten, hing daar alles aan op en zette mezelf vast.
  • Ik voelde schaamte, omdat ik zelf ook vond dat ik er zou moeten zijn.
  • De opgekomen stress moest ik ‘ff’ snel wegwerken, want dat is mijn winst: de stress mag er zijn, maar ik heb toch nu geleerd er sneller overheen te komen.
  • Ik heb hele gave nieuwe ideeën, maar ik bleef in gevecht met imposter-gevoelens.

Imposter-gevoelens zijn gevoelens van ‘door de mand’ vallen. Al heb je iets al drie keer succesvol gedaan, toch bij de vierde keer denken dat het niet zal lukken, dat je het niet kunt. Dat de andere drie successen per ongeluk zijn gelukt. Succes toeschrijven aan omstandigheden en verliezen aan eigen onbekwaamheid.

Hoe nu verder?

De opgekomen stress maakt dat mijn ademhaling al lange tijd hoog zit en thuis word ik er niet gezelliger op. Tijd voor een meditatie, een huilbui en een plan van aanpak:

Ik mag mijn aandacht richten op het proces; stap voor stap weer op weg en mezelf toespreken met vriendelijke woorden voor elk stapje dat ik zet. Schaamte lost op als je het deelt. Dat heb ik eerst gedaan in veiligheid bij mijn naasten en in de facebookgroep van het programma ‘Imperfect onderweg’ van Xandra van Hooff. Ik ben niet ‘klaar’ en mag nog groeien in het omgaan met ongemakkelijke gevoelens.

Imposter-gevoelens worden minder als je je successen viert en toe-eigent, dus tadaa:

Ik heb veel geleerd bij Xandra en heb er een mooi blog over geschreven, waar ik mooie reacties op heb gekregen. Ik heb nu zelf mijn stress ontrafeld in brokjes en een plan van aanpak gemaakt. Tot slot mag ik dit tweede blog schrijven voor GaveMensen.

Pas na het doorprikken van mijn eigen verwachtingsballon, keerde mijn rust terug. Naast het weten, vóel ik nu ook, dat hoe groter mijn leven en hoe groter mijn dromen, hoe groter ook mijn onzekerheid en stress zijn. Dat is oké. Ik sta weer met beide benen op de grond. En ga weer stap voor stap op weg.

Geleerde les

Ik heb een nieuwe les geleerd: als je wilt blijven groeien, op welk niveau dan ook, heb je twee soorten mensen nodig:

Mensen die je doen geloven dat je je dromen waar kan maken en daarnaast je eigen veilige, vertrouwde kring van mensen waar je op terug kunt vallen. Waar je jezelf kunt zijn. Die je vertellen dat het oké is om je beroerd te voelen. Dat er niks mis is met je. Dat we allemaal gewoon onderweg zijn. Die na ‘Het komt wel goed’, je kritische vragen stellen en je een schop onder je kont durven geven.

Een wereld van echtheid

Ik pleit voor een wereld van echtheid. Niet de buitenkant van een ander vergelijken met de binnenkant van jezelf. Minder (liefst geen) maskers en ratrace, maar eerlijkheid, kwetsbaarheid en daarmee mooie verbindingen. Op deze manier wordt er mijns inziens meer veiligheid gecreëerd. Verbeter de wereld, begin bij jezelf. Echter dan dit word ik niet. Op naar een nieuwe overprikkelingsdip 😉.

Marjolein van Dongen - Verheul

Marjolein van Dongen – Verheul (1973) woont in IJsselstein met man en kinderen. Zij is Master of Science in Information Systems Development en heeft jaren in de IT gewerkt. Marjolein is hoogbegaafd en hoogsensitief. Met de komst van de kinderen startte de ontdekkingstocht naar hoogbegaafdheid. Het afgelopen jaar heeft ze bij Xandra van Hooff geleerd om te gaan met haar hoogsensitiviteit. Ze studeert voor Psycho Sociaal Counselor. Haar missie is hoogsensitieve mensen die overleven te helpen naar een leven vanuit eigen kracht. Dit vanuit echtheid, kwetsbaarheid en daarmee veilige verbindingen.