En nú is het klaar…weg met die stress en onzekerheid!


Blog geschreven door Marjolein van Dongen – Verheul

 

Het is zomer 2016 en ik ben er helemaal klaar mee om gestresst en onzeker door het leven te gaan. Lichaam protesteert, continu gepieker, gebrekkige nachten, mensen die gemakkelijk over mijn grenzen gaan, eeuwig proberen aan te passen, iedereen tevreden te stellen en vooral alle regels proberen zo goed mogelijk op te volgen. Ik ben hoogbegaafd en hoogsensitief. En vooral dat laatste maakte dat het leven één groot geploeter werd.

Ik kom uit een gezin waar me geleerd is altijd rekening te houden met anderen. Dat gecombineerd met hoogsensitiviteit, me makkelijk kunnen verplaatsen en inleven in anderen, was een dubbele valkuil. Dat moest anders.

Hoogsensitief betekent vooral een diepere verwerking. Het wordt vaak verward met hooggevoelig en prikkelgevoelig wat een gevolg kan zijn, maar toch wezenlijk wat anders is. Hoogsensitief is veel dieper voelen en daar veel langer over doordenken, alle consequenties nagaan, overal nog tig stappen verder overdenken en dat continu.

Ik wilde weten hoe ik met mijn hoogsensitiviteit om moest gaan. Ik ben nuchter, intelligent en wars van zweverige, grijze wollen sokken-culturen. Ik wilde weten hoe het ook anders kan en dan niet één trucje leren, maar ergens hulp krijgen waar diepgaande kennis is, wetenschappelijk onderbouwd, en dan graag in een flink tempo kunnen leren.

Dat lukte bij Xandra van Hooff van GaveMensen. Ik heb weer leren voelen. Niet rationaliseren, geen slot erop en doorgaan. Geleerd om voor mezelf net zo goed te zorgen als voor anderen. Vertrouwen op mijn gevoel, dat mijn mening net zo belangrijk of zelfs belangrijker is dan de mening van een ander. Welke waarden bij mij horen en dat ik die waarden overal in mijn leven mag doorvoeren. Deze waarden maken wie ik ben en ik heb er recht op om er te zijn.

Om met die waarden naar buiten te treden, mezelf te laten zien leverde positieve en negatieve reacties op. Het maakt dat er mensen op mij af komen die mij erom waarderen. En die paar negatieve reacties? Dat zijn mensen die ik geraakt heb, maar enkel in hun eigen onzekerheid. Die heb ik aan het denken gezet. Ik heb geleerd dat mijn waarden belangrijker zijn, dan het voorkomen dat ik mensen raak. Ik kwets niet met opzet, maar vanuit mijn waarden leven, geeft heel veel rust en ruimte en heeft me mensen opgeleverd die dat met mij voelen. Mensen waar ik me fijn bij voel, die mij en mijn grenzen respecteren.

Als je die mensen gevonden hebt, zijn zij degenen die je wereld een veilige plek maken. Daar ben je thuis, kun je jezelf zijn. Het beschermt je niet tegen nare ervaringen, maar ze kunnen je opvangen als het leven je een tik heeft uitgedeeld.

Een grote les is om in díe mensen te investeren en niet proberen diegenen die ver van je af staan te pleasen. Dat is weggegooide energie. Grenzen stellen geeft rust en kun je zien als een uiting van liefde voor jezelf. Het zijn mijn grenzen en daar heeft een ander niks over te zeggen. Ik heb ook mensen bewust op een afstand gezet.

Ik leerde over interactiestatus. Je kan een bovenpositie innemen en een onderpositie, maar voor een goede relatie moet de interactiestatus gelijkwaardig zijn. Ik leerde over schaamte en schuld. Schuldgevoel zegt ‘dat heb je verkeerd gedaan’. Dat kun je weer verbeteren. Schaamtegevoel zegt iets over jezelf, zoals ‘ik ben niet goed genoeg’ of ‘wie ben ik nou helemaal’. Hoe kom je daarvan af? Nou, door het te delen. Schaamtegevoelens wegstoppen betekent dat ze bij je blijven en vergroten. Door het te delen wordt het minder. Maar, en dat is een hele grote maar, alleen bij mensen die het verdienen! Bij wie het veilig voelt. Die niet de bovenpositie in de interactiestatus pakken met een ‘ach gossie, wat naar voor je’. Maar die ware compassie tonen met bijvoorbeeld ‘oh ik snap je helemaal, ik heb ook eens in zo’n gênante positie gezeten’. Weten dat je niet de enige bent, de kwetsbaarheid van de ander naast je weten, maakt dat schaamte oplost.

Die kwetsbaarheid, bij de juiste personen, geeft mooiere verbindingen. Het maakt me echt en krachtig. Kwetsbaarheid is ook hulp durven vragen, zeggen dat je het niet meer weet, falen. Voor elke fout die ik maak, krijgt iemand anders de ruimte om ook fouten te mogen maken. Iemand om hulp vragen maakt de drempel voor de ander lager om ook hulp te vragen.

Het vinden van mijn waarden heeft mij innerlijke rust gebracht. Ze zijn een grote hulp bij het maken van keuzes. Het uitdragen van die waarden, mezelf laten zien en ruimte durven in te nemen, was een heel ander verhaal. Hoezo geen stress en onzekerheid meer? Alle ongemakkelijke gevoelens waren er nog steeds. En dat was nou mijn plan, die moesten weg.

Ik ben gaan oefenen met ongemakkelijke gevoelens. Eerst door duizeligheid en misselijkheid op te wekken en weer weg te werken door mindfulness, buikademhalingen en andere trucjes. Ruimte durven innemen met onzin-acties, lefspieren trainen door bijvoorbeeld 30km/u te rijden op een rondweg. Toeterende auto’s, middelvinger ophoog, geërgerde blikken, inhaalacties. Ik heb ze allemaal meegemaakt. Het kostte me klotsende oksels, maar ook een besef dat ik dit gewoon overleef en de wereld daarna gewoon verdergaat. Daarna zinvolle acties, mijn mening durven uiten, nee zeggen, een kop thee bestellen op een borrel waar iedereen aan de wijn, bier of frisdrank zat. En verder met workshops. Nooit gedacht mezelf aan clownerie en improvisatietheater te zien doen. Het gaf me een gevoel van ruimte. Door onvoorbereid voor een publiek te staan toneelspelen, merkte ik dat mijn associatievermogen en creativiteit me helpen uit benarde situaties te komen.

Ik heb lopen headbangen op ‘1, 2, 3, 4 hoedje van, hoedje van’. Werd als clown beschreven als ‘creatief en superondeugend’. Ik heb het afgelopen jaar dat ik mezelf leerde kennen en durfde te laten zien, feedback gehad als ‘wat ben jij een mooi mens en wat ben ik blij dat je in mijn leven bent’. Deze positieve ervaringen helpen bij het vergroten van mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen en geven moed om te durven falen.

Ik heb mensen in mijn omgeving geïnspireerd met mij mee te groeien. Hoogsensitieve mensen, die nu ook dichterbij zichzelf durven blijven. Zorgzame mensen, die nu met zelfcompassie aan de slag gaan, beter voor zichzelf opkomen, empathisch zijn voor anderen, maar niet meer ten koste van henzelf. Er is een wisselwerking ontstaan. Ik inspireer hen en zij inspireren mij weer. Ik wens dit voor alle hoogsensitieve mensen.

Zijn stress en onzekerheid weg? Nee! Moraal van het verhaal: die gaan nooit weg. Maar door ongemakkelijke gevoelens op te zoeken, weerstanden te doorbreken heb ik zoveel mooie en positieve ervaringen gekregen, dat ze het waard zijn.

Ongemakkelijke gevoelens horen bij het leven. Ik heb geleerd ermee om te gaan. Ze te voelen, te accepteren, te delen en daarbij goed voor mezelf te zorgen. De andere kant van het verhaal is dat ik nu ook de diepste verbindingen heb gevoeld, me totaal geaccepteerd heb gevoeld en heb lopen stuiteren van uitzinnige vreugde. En wie wil dat nu missen?

 

 

___________________

Wil jij ook aan de slag? Weerstanden doorbreken en leren waarom je ongemakkelijke gevoelens op zou moeten zoeken en hoe je dat kunt doen? Kijk dan eens naar het online programma Imperfect Onderweg. We bieden het aan als basistraining voor onze opleidingsdeelnemers maar ook in combinatie met coaching voor jou om grootse stappen mee te zetten! 

Marjolein van Dongen - Verheul

Marjolein van Dongen – Verheul (1973) woont in IJsselstein met man en kinderen. Zij is Master of Science in Information Systems Development en heeft jaren in de IT gewerkt. Marjolein is hoogbegaafd en hoogsensitief. Met de komst van de kinderen startte de ontdekkingstocht naar hoogbegaafdheid. Het afgelopen jaar heeft ze bij Xandra van Hooff geleerd om te gaan met haar hoogsensitiviteit. Ze studeert voor Psycho Sociaal Counselor. Haar missie is hoogsensitieve mensen die overleven te helpen naar een leven vanuit eigen kracht. Dit vanuit echtheid, kwetsbaarheid en daarmee veilige verbindingen.