De paradox van gezien worden en verlangen

Ik ben speciaalDat dacht ik als kind.Of misschien hoopte ik het alleen:ooit zou de wereld vast wel ontdekken wat ik te bieden had.

Ondertussen maakte ik mezelf onzichtbaar…Mijn oudere neef zei het me laatst nog,dat ik mezelf verborg en nooit echt liet zien als kind.Dat hij destijds niet geloofde dat ik dat überhaupt wilde.

Inmiddels weet ik dat er heel veel onzichtbare mensen zijnZe houden zich overal verstopt.Ik zie ze als GaveMensen,vaak vinden ze dat nog helemaal niet van zichzelf.

Ze komen zeker over maar voelen zich onzekerZe laten zelden zien wat ze op dat moment voelen,wat ze ergens van vinden.Vaak weten ze dat ook pas achteraf.

Ze verlangen naar contact en verbindingMaar laten zichzelf en hun onzekerheid maar zelden zien.En als ze het eens gebeurt, dan gaat de kraan vol open.Verdwijnen ze pardoes uit het contact.

De angst voor wat de ander denktWordt elke keer weer bevestigd.De angst wordt er niet minder van,onderhuids brandt nog steeds een stil verlangen.

Onzichtbare mensen leven met de handrem op hun gevoelensBang dat hun motor ontploft wanneer ze voluit zouden gaan.Dat ze crashen of over de kop slaan ofmidden op de snelweg stil komen te staan.

Maar onderhuids is dat gevoelDat iemand ziet hoeveel power er onder de motorkap zit,iemand die als een coureur weet hoe hiermee om te gaan.Hen naar de ongetwijfelde overwinning kan sturen.

Ze leven te vaak met de handrem eropDat is zo oneindig zonde;want de wereld heeft hen nodigom als koprijders te gaan functioneren.

Wanneer ik niet wist wat er ging gebeurenEn ik moedig mocht zijn.  Dwars door het ongemak heen.Onwetend wat de ander zou doen of zeggen,onwetend wat de toekomst zou gaan brengen.

Dan is de neiging om onzichtbaar te wordenMezelf terug te trekken, lekker veilig.Af te wachten tot de storm voorbij is,De wind afgenomen.

Wat er dan gebeurt, is dat als de ander mij niet zietIk weer onzichtbaar ben,mijn passie en drive  ook onzichtbaar blijven.En dat men twijfelt aan mijn talent.

Dan doet mijn ego pijnWil ik het wijten aan de ander;diegene de schuld geven dat hij me ziet,als lelijk eendje in plaats van racewagen

Sinds ik dit doorheb, laat ik mezelf vaker zienJuist op momenten dat ik voel, dat ik niet wilWant een racewagen staat op sommige momentenook wel eens gewoon stil.

Ik leerde leven met de handrem erafDurf mezelf nu ‘te besturen,ken mijn motor met zijn makkenen weet hoe ik door zijn sterkte kan excelleren.

Dat je een talent hebt, wil niet zeggen dat je het altijd perfect gebruiktGeef jezelf dus de ruimteom te falen en te balen.Maar: sta op en streef opnieuw.

Zet jezelf in de etalageMet alles wat je bent!Want jezelf werkelijk aanvaarden,betekent accepteren dat je soms afgewezen wordt.

Ga eens voluit en durf te levenNiet alleen bij drama op tv;spreek je elke dag uit en laat je horen.Ook al doen anderen niet mee.

Want als het spannend voelt, dan gaat het goed!Dan komt je motor op toeren,Grijp je het stuur maar goed stevig vasten zit je stevig in je stoel.

Het gaat er niet om de race te winnenHet eerste bij het eindpunt te zijn…Het gaat erom te genieten van de rit,je voertuig te zien als je meest fantastische bezit!

Door Xandra van Hooff

Xandra’s werk gaat over acceptatie en overvloed. Ze vertelt waargebeurde verhalen waarin kleine details worden uitvergroot en wijst je precies op de aspecten van je leven waar groei mogelijk is. Xandra vertrouwt erop dat altijd alles goed komt, zij houdt er niet van risico’s te nemen maar laat zich ook nooit tegenhouden door ‘ja, maar’ en ‘wat als’-gedachten om haar dromen te verwezenlijken. Deze can-do mentaliteit zien we terug in de opleidingen bij THE SCHOOL OF PLAY. Hierin leer je ruimte maken voor jouw ongetemde binnenkant zodat creativiteit, gekkigheid, speelsheid en de levenslust weer volop kan stromen!