Blog geschreven door Emma Voerman

Dat growth mindset dingetje he? Dat is ingewikkelder dan je denkt. Ik moet zeggen: het is ingewikkelder dan het denken.

Kijk, dat denken kan die growth midset best aan. Het snapt de logica er van helemaal. Natuurlijk! Het kan ook helemaal niet anders. Zo logisch: ‘Goh, dat ik daar zelf niet opgekomen ben.’, denkt het denken.

Ah! Kijk, daar zittie!

“Dat ik daar zelf niet op gekomen ben!”

En daarachter schuilt een gevoel: Het Betrapt! -gevoel.

Ik kan dat “betrapt!” gevoel het beste uitleggen aan de hand van mijn kleurenblindheid. Ik wist niet dat ik kleurenblind was. Toen we gingen tekenen maakte ik de lucht soms paars. Want ik vond dat een hele mooie kleur blauw. Ik werd daarover uitgelachen. Het voelt vernederend als iedereen iets weet wat jij niet weet.

Als hoogsensitieve mensen kennen we allemaal die uitzonderingspositie. Het is andersom namelijk net zo pijnlijk om dingen te zien/voelen die niemand anders ziet en voelt. Ik vermoed dat de pijn komt van het buitengesloten voelen.

We gebruiken ons radar om de juiste signalen af te kunnen geven, zodat we er wél bij horen. En voortdurend hebben we het gevoel dat we daarmee door de mand kunnen vallen, zodat we alsnog buitengesloten kunnen worden.

Daar komt bij mij dat betrapt-gevoel vandaan. En de ‘dat-had-ik-moeten-weten’ is een variant daarvan. Mijn denken werkt zó vreselijk snel, dat die nieuwe informatie direct op zijn plek valt, en de schaamte van het ‘dat-had-ik-moeten-weten’, zorgt er zelfs voor dat ik mezelf wijs maak dát ik het ook al wist. Dat is ook precies wat ik vroeger vaak antwoordde, als ik iets hoorde: “Ja dat weet ik.”

Er zijn hele gebieden waar ik het helemaal niet erg vind om het niet te weten, om fouten te maken, om te leren. Maar er zijn ook gebieden waarbij het erg pijnlijk is om te beseffen dat ik het nog niet weet.

Ik voel dat op dit moment aan den lijve omdat ik een boek wil schrijven. En hoewel mijn denken snapt dat ik dat nog moet leren en mijn eerste versies dus vol fouten zitten en compleet herschreven moeten worden, ben ik doodsbenauwd. Omdat ergens iets in me vindt dat ik het al moet kunnen.

Ik heb zojuist de eerste 7000 woorden opgestuurd aan een schrijfcoach. Het is één van de engste dingen die ik gedaan heb in mijn leven. En ik heb al best veel dingen gedaan waar moed voor nodig was.

Daarom word ik een beetje argwanend als ik juichartikelen lees over growth mindset. Hebben mensen dan wel door hoeveel moed nodig is om iets te leren waarvan je diep van binnen voelt dat je het al moet kunnen? En dat je daarmee dwars door je pijn moet? Oude pijn, vaak?

 

Emma Voerman

Wat ik ben? Gelukkig. Wat ik doe? Vroeger heb ik als trainer Tools4you trainingen gegeven. Taakstraftrainingen of antispijbeltrainingen voor jongeren. Nu ben ik een leraar, die elke dag nog leert. En beschikbaar. Niet voor een baan, maar voor de kinderen en collega's op De Vallei. Daarnaast vertel ik graag verhalen en ben ik schrijver van prentenboeken. Naast vertellen en theater maken zou ik ook graag op scholen vertelsessies faciliteren, waarin leraren en leerlingen samen naar elkaars verhalen luisteren. Daar kan ik mijn ervaring als trainer weer goed voor gebruiken. Centraal thema in dit alles en in mijn leven is "Kun je jezelf zijn?" en "wat is daar voor nodig?" Dat maak ik nu dagelijks mee tijdens mijn reis van Jacob Jan naar Emma. Gelukkig heb ik een innerlijke fan die me daarbij helpt.