Mijn dochtertje staat peinzend voor me. Hoofd een beetje naar voren gekanteld alsof ze boos is. Of verdrietig. Verslagen wellicht. Ik kon haar gezichtje nog niet goed zien maar wist aan haar houding dat ik aandacht mocht hebben voor wat ze me wilde gaan vertellen.

Ik draaide op mijn stoel een kwartslag naar haar toe en knikte als teken dat ik er voor haar was. Ze haalde adem en begon te vertellen. ‘Mama vandaag keken we op school naar het jeugdjournaal. Daar zag ik een programma waarin gezegd werd dat ouders meer naar hun kinderen moesten luisteren. Maar daar ben ik het niet mee eens. Als ouders alleen maar naar hun kinderen luisteren dan worden die kinderen de nieuwe ouders. En dat is niet wat ze moeten zijn. Ze mogen kind zijn en hun ouders moeten ouders zijn. Ik denk dat ze gewoon allebei naar elkaar moeten luisteren….”.

Ik was geraakt door haar wijsheid. Ik knikte en liet mijn waardering blijken in een glimlach. ‘Heb je het iemand verteld op school dat je er zo over dacht?’ vroeg ik haar. ‘Nee’, was het schoorvoetende antwoord dat ze me teruggaf. ‘Ik denk niet dat de andere kinderen het begrijpen. Ze waren zo enthousiast door het gevoel dat eindelijk eens iemand naar hun zou luisteren’.

Ik gaf haar terug dat ze dat misschien wel prima ingeschat had. En beloofde haar opmerking op Facebook te plaatsen om te ontdekken wat mijn vrienden en kennissen ervan vonden. Wellicht was daar iemand die haar begreep?

Ze vond het een prima plan en keek mee terwijl ik de woorden typte. Binnen een uur kwamen er verschillende reacties. Volwassenen die haar vertelden dat ze zo wijs was. Mensen die schreven dat zij heel goed begreep hoe het zat. En dat ze altijd in zichzelf moest blijven geloven, ook al zou niemand haar begrijpen. Daarom liet ik haar dit ook allemaal lezen. Voelen dat, ondanks dat wellicht niemand in haar klas haar zou begrijpen, ze vanaf een podium of groter platform heel veel wijsheid kan bieden.

En toen kwam er een reactie binnen van een moeder die beschreef dat haar kind met eenzelfde opmerking was gekomen! Ook gezien op ’t Jeugdjournaal. ‘Als ouders ook naar kinderen moeten luisteren, moeten kinderen dat ook naar hun ouders. Dat is eerlijk’ stond erbij geschreven. Met een dikke duim naar mijn dochter, zo van ‘wij begrijpen je. Goed bezig’.

Ik las hem mijn dochter voor. Ze keek nadenkend en nam even de tijd voordat ze antwoordde. ‘Dat is niet hetzelfde’ zei ze zacht. ‘Wat ik zeg gaat niet om eerlijkheid, maar dat het anders niet goed is voor kinderen…..’ Ze haalde adem en keek me recht in mijn ogen aan. Tsjonge, dacht ik. Zo jong en zo een sterke mening die van mij. Van wie zou ze dat nou toch hebben? Maar ik hield mijn mond. Ik voelde  dat er meer was wat ze me wilde delen.

Het duurde even voordat ze haar antwoord had geformuleerd. ‘Mama’, zei ze, ‘ik denk dat ik daarom niks heb gezegd in de klas. Ik zei wel dat het was omdat ze me niet zouden begrijpen. Maar eerlijk gezegd denk ik dat ik bang was dat er iemand zou zijn die dacht dat tie me wel zou begrijpen. Want hoe moeilijk het ook is om te voelen dat jij iets denkt over de wereld dat anderen niet denken, het is nog pijnlijker als iemand denkt dat ie hetzelfde als jij denkt maar jij weet dat het niet zo is. Dan voelt het pas echt alleen.’

Ik keek haar aan. Voelde de pijn achter haar woorden. En toen, uit het niets, zei ze ‘ik denk dat ik maar weer kind ga zijn’. Want dit is allemaal niet gebeurd. En als het wel is kan ik het aan. Zoals ik tegen dat kindje kan zeggen ‘jij begrijpt me niet maar dat is niet erg’. Want ik weet wat ik bedoel. En dat het goed is zoals ik het voel. En dat is het belangrijkste.’

Terwijl zij weg huppelde en ik haar haren de hoek van de keuken om zag dansen liet ze mij in stilte achter op mijn keukenstoel. Zoveel wijsheid in zo’n klein lijfje. Dat ze nog maar heel lang (en ook als volwassene) kind mag zijn…

Xandra van Hooff

Xandra’s werk gaat over acceptatie en overvloed. In haar bedrijf GaveMensen geeft en deelt ze kennis uit de diepere verwerking als kern van hoogsensitiviteit en openheid voor ervaringen voortkomen uit overexcitabilities. Ze vertelt waargebeurde verhalen waarin kleine details worden uitvergroot en wijst je precies op de aspecten van je leven waar groei mogelijk is. Xandra vertrouwt erop dat altijd alles goed komt, zij houdt er niet van risico’s te nemen maar laat zich ook nooit tegenhouden door ‘ja, maar’ en ‘wat als’-gedachten om haar dromen te verwezenlijken. Deze can-do mentaliteit zien we terug in de opleidingen Moed om te Falen & Lef om te Stralen. Hierin leer je ruimte maken voor jouw ongetemde binnenkant zodat creativiteit, gekkigheid, speelsheid en de levenslust weer volop kan stromen! Xandra wijst je in haar jaartrajecten op de lessen die je in je leven hebt mogen leren, maar waar je de vruchten nog niet van hebt geplukt. Dankzij haar vergrootglas kun je dit nu integreren en echt eigen maken. Laat deze energie in je voordeel werken en neem je jouw stap met positiviteit en het vertrouwen in een gunstige afloop. Klik op het menu hierboven voor het aanbod.