Als ouder leef je er jaren naartoe: het moment dat je kind weer een volgende stap gaat zetten. De eerste dag naar de lagere school. De eerste keer op kamp. Elke keer laat je je kind wat verder los. Laat je het vallen en opstaan. Zichzelf thuis voelen op een plek verder bij jou vandaan. En als ze ouder worden dan komt ook het moment van de middelbare school dichter bij. Een grotere stap in loslaten. Niet alleen fysiek verder weg van huis. maar wellicht ook een stap in loslaten omdat hier een echte eigen keuze bij komt kijken. Een keuze van je kind. En wat doe je, als die keuze nu net niet helemaal gelijkloopt aan jouw wens als ouder zijnde? Het leek mij te overkomen dit voorjaar.

In de aanloop naar zijn keuze hadden we met mijn zoon diverse scholen besproken. Hij bleef halsstarrig zijn hoofd schudden bij elke optie die we hem aandroegen. De enige waar hij naartoe wilde, zo verklaarde hij, was degene in de buurt. Daarvan zei hij al twee jaar dat ie erheen ging. Lekker dichtbij ook. Makkelijk, zo dacht ie wellicht.

Een andere school wilde hij niet meer bezoeken op de open dagen-dag. Deze twee waren volgens hem écht wel genoeg. Ik nam daarom als ouder – en voormalig docent – mijn kans waar om ook een bijzondere school in de stad te gaan bezoeken op de open dag. Een school waar kinderen hun eigen onderwijs konden vormgeven. Fijn voor de autonomiebehoefte, zo dacht ik, mocht het ooit nodig zijn.

Bij de open dag van zijn school naar keuze hing mijn grote kleine man een beetje lamlendig rond alsof ie nu al volledig in de pubertijd zat. Uiteindelijk heeft ie er best lang rondgehangen maar meer dan ‘tsja, het is een school’ werd het niet. Ik negeerde het gedrag van hem en nadat hij aangaf voldoende te hebben bekeken stapten we in de auto op weg naar de andere locatie. Een eind weg, zo bleek, want de door mij geschatte afstand van 8 kilometer bleek al snel ruim 15 te zijn. Gelukkig hadden we de tijd die dag en op ons dooie gemakje liepen we het grote gebouw in van de Montessori school waar deze locatie deel van uitmaakte.

We werden opgewacht door een vriendelijk meisje uit de derde klas dat mijn zoontje gelijk voorstelde een rondleiding te geven waar hij met een glimlach ja op zei. Hij liep achter haar aan, genoot van haar verhalen, de energie die ze uitstraalde en met name ook de extra mogelijkheden die mogelijk leken te zijn naast school. Hij veerde op. Eerlijk is eerlijk. Ik zou zelf ook enthousiast worden. Niet alleen van haar verhaal trouwens, maar ook van de school zelf. Ik voelde intern heel sterk ‘wow, zo wil ik ook wel naar school’. De sfeer, de kleuren, de indeling was passend. Ruim, aandachtig en niet overprikkelend. Knap voor een school met zoveel leerlingen dat ze bijna uit hun voegen barsten.

Nadat we de volledige rondleiding van deze leerlinge hadden gekregen vroegen we nog naar de desbetreffende afdeling. Degene waar we eigenlijk voor kwamen. Deze bleek in een ander gebouw te zitten waar we ook nog langs zouden gaan. Maar al snel voelden we dat die afdeling geen match zou zijn. Ik dacht dat het dus toch de school dichtbij ging worden. Maar thuis werden we al vrij snel geconfronteerd met een 11-jarige die zei ‘ik wil naar die tweede school. Die is fijn’. 

We trokken onze schouders op als ouders. We keken elkaar aan en dachten ‘die gaat nog wel anders piepen’. Hij zou het vast niet volhouden om 15 kilometer te fietsen. Door weer en wind. Zes uur opstaan, zeven op zijn fiets. Met astma, altijd ademtekort. En dus bedachten we het plan om hem nu alvast te laten wennen aan de afstanden door hem ’s ochtends na het ontbijt gelijk 15 km op pad te sturen. Kon ie vast wennen aan het ritme. Of merken dat het toch wel wat van hem vroeg.

Maar tot onze verbazing deed ie dat dus zonder problemen. Fluitend stond ie vroeg op en zat ie voor school op z’n fietsje. En ik werd steeds chagrijniger. Waarom kon ie niet gewoon blij zijn met de school in het dorp? Waarom kwam daar nu zo’n lading op als we hem daar tóch in zouden willen schrijven? En met elke dag die voorbij ging merkte ik steeds sterker dat het niet waar was dat ik werd geconfronteerd met zijn wens. Ik werd geconfronteerd met mezélf. Met mijn angsten. Mijn mannetje wil door wind, regen en kou, door donker en gevaar, door de grote stad aan de andere kant van de wereld om naar die fijn voelende school te gaan….

Dagenlang was hij zich aan het bewijzen. Reed hij doelloos zonder mokken 15 km om ons te laten zien dat de afstanden geen probleem zijn. En op een avond kon ik er niet langer omheen. Trok ik hem bij me op schoot. Vertelde dat ik het doodeng vond. De afstand. Het gevaar. De onbekenden die hij onderweg tegen kan komen. De kosten als ie toch niet gaat fietsen maar openbaar vervoer moet hebben. 

En ik vertelde hem ook dat ik trots op hem was. Dat hij durft te kiezen voor wat fijn voelt. Voor wat ie graag wil. En dat ie daar zelfs heel veel voor over heeft. Ik keek hem aan en zei dat mijn angst nooit mag overheersen ten opzichte van zijn wensen en dromen. En dat als hij dit wil we samen mogen kijken hoe we daaraan tegemoet kunnen komen. 

Ik kreeg een knuffel van hem. En een schouderophaal omdat ie echt nog niet wist wat ie ging kiezen. Maar hij begreep mijn pijn. Dat is heel wat. Begrepen door je grote kleine man. Want soms is een mamahartje ook maar heel petieterig klein…

Xandra van Hooff

Xandra’s werk gaat over acceptatie en overvloed. In haar bedrijf GaveMensen geeft en deelt ze kennis uit de diepere verwerking als kern van hoogsensitiviteit en openheid voor ervaringen voortkomen uit overexcitabilities. Ze vertelt waargebeurde verhalen waarin kleine details worden uitvergroot en wijst je precies op de aspecten van je leven waar groei mogelijk is. Xandra vertrouwt erop dat altijd alles goed komt, zij houdt er niet van risico’s te nemen maar laat zich ook nooit tegenhouden door ‘ja, maar’ en ‘wat als’-gedachten om haar dromen te verwezenlijken. Deze can-do mentaliteit zien we terug in de opleidingen Moed om te Falen & Lef om te Stralen. Hierin leer je ruimte maken voor jouw ongetemde binnenkant zodat creativiteit, gekkigheid, speelsheid en de levenslust weer volop kan stromen! Xandra wijst je in haar jaartrajecten op de lessen die je in je leven hebt mogen leren, maar waar je de vruchten nog niet van hebt geplukt. Dankzij haar vergrootglas kun je dit nu integreren en echt eigen maken. Laat deze energie in je voordeel werken en neem je jouw stap met positiviteit en het vertrouwen in een gunstige afloop. Klik op het menu hierboven voor het aanbod.