Ongevraagd advies

Ongevraagd advies geven doen we vaak en hoewel het de ander niet helpt doen we het toch. Ik ook. En jij net zo waarschijnlijk. Zonder dat je het weet glipt het er soms doorheen. Waarom doen we dat toch?

Laatst overkwam het me weer. Ik kreeg ongevraagd advies. Ik vertelde dat ik ergens tegenaan liep en in plaats van even naar me te luisteren kreeg ik een oplossing in handen gedrukt. Mijn eerste reactie was er eentje van irritatie. “Ik zit helemaal niet op jouw advies te wachten” is wat ik dacht. Sterker nog, doordat dit gebeurde voelde ik me niet gehoord. Het voelde alsof de aandacht voor mijn verhaal er even niet meer was. Ik had geen mogelijkheid meer om mijn eigen gedachten te ordenen, zelf een oplossing te vinden of doordat er een kleine spiegel voorgehouden wordt op zoek te gaan naar hetgeen me wellicht verder zou helpen. Ik voelde me letterlijk kleiner worden en de gedachte ‘je hoort niet wat ik zeg’ kwam in mijn hoofd opgepopt. Het ontvangen van dit advies waar ik even (nog) niet om gevraagd had maakte dat ik niet langer gezien werd als persoon, als subject maar als object, een zaak die opgelost moet worden. De aandacht ging van Ik-Jij in het gesprek naar Ik-Het. En daarmee voelt het alsof de adviesgever heel even boven de ontvanger staat.

En toch, ondanks dat het zo rot voelt, ondanks dat die ander dan even niet meer gelijk aan je is, doen we het toch. Ook ik betrap mezelf er geregeld op. Maar als het effect zo negatief is, waarom doen we het dan toch zo vaak? Als ik heel eerlijk naar mezelf ben dan is de reden dat ik het beste met de ander voor heb en de ander wil helpen. Als hij/zij ergens mee zit en ik heb de oplossing, waarom zou ik dan niet helpen? Juist het feit dat ik zo betrokken ben maakt dat ik in de valkuil stap om de ander niet te laten worstelen en even tijd neem voor een goede vraag, een getimede stilte. Compassie tonen, bij de ander blijven in het probleem en diegene het op zijn/haar eigen tijd uit laten zoeken is soms lastig om te doen, zeker wanneer je weinig tijd hebt.

De tijd dat ik ongevraagd advies gaf om te laten zien hoe ‘goed ik ben’ ligt achter me. Ik hoef ook niet meer altijd te laten zien dat ik gelijk heb. Als een ander dit bij mij doet voel ik me echter wel direct ongemakkelijk. Zo ook bij mensen die uit beleefdheid luisteren.Daar kan ik woest om worden. Doe het dan niet! denk ik dan. Jee, wees eerlijk. En tegelijkertijd doen we zoveel dingen in onze maatschappij vanuit ‘beleefdheid’. Mischien moeten we daar maar mee ophouden als het de ander verandert in object in plaats van mens om lief te hebben.

Hoe vaak komt het voor dat jij merkt dat je gedachten met je aan de loop gaan bij het luisteren naar de ander? Of dat je in gedachten al vele stappen voor loopt? Wil je het veranderen, wees je dan bewust van het feit dat wanneer je ‘vooruit loopt’ je niet meer echt bij die ander bent. Lukt het jou om je ongevraagd advies te minderen? In gedachten volledig bij die ander te blijven? Kun jij je blijven verbinden met die ander, op dit moment? Ik hoop dat het je lukt vandaag iets meer bij de ander te zijn. Ik wens je veel verbinding!

Xandra van Hooff

Xandra van Hooff is eigenaar en hoofdtrainer bij GaveMensen. Zij laat professionals tijdens haar opleidingen en masterclasses zo hard de verdieping in schieten dat ze er vervuld, verzadigd en volkomen gelukkig aan het einde weer uit stuiteren.