Op het foute moment op de juiste plek aankomen

Irrationele angsten. Ik weet het. Zo worden ze genoemd. Gewoonweg omdat ze eigenlijk nergens op slaan. Maar desondanks laat je je er soms door tegenhouden. Of, zoals in mijn geval, bedenk je mogelijkheden om ‘eromheen te gaan’. In mijn geval: Ik pak gewoon de auto en hoef geen gebruik te maken van het openbaar vervoer.

Want weet ik eindelijk op welk perron een trein stopt (al die woorden en nummers om te scannen wanneer ik in haast ben, dat lukt dus gewoonweg niet ) zul je zien dat ie op een ander perron stopt. En ik dus weer opnieuw op zoek mag gaan naar waar ik wel moet wezen. En sowieso dien je op tijd te zijn. Terwijl ik standaard altijd drie minuten te laat ben, de kortste route neem, op het laatste ogenblik vertrek, zo lang mogelijk in mijn bed blijf liggen en een hekel heb aan wachten.

En ergens in je achterhoofd weet je ook: als ik het écht wil, dan doe ik het. Dan wordt mijn kwaliteit om op het goede moment op de verkeerde plek te zijn overwonnen en gá ik ervoor! En dat moment is nu. Brené Brown is al jaren één van mijn grootste helden en de mogelijkheid haar te ontmoeten in Londen wilde ik me niet voorbij laten gaan. Parkeerplek, ticket en overnachting werden geregeld. Tijd om te gaan doen!

Bij het zoeken naar mijn langparkeren parkeerplek ging het al mis want mijn beide navigatiesystemen herkenden de straat niet. Ik reed links en rechts wegen in en zag nergens een herkenbare naam. Ik voelde de paniek omhoogkomen. Bijna kwam de gedachte in me op om om te draaien. Ik was al bijna te laat. Zou ik het vliegtuig nog wel halen? Gelukkig werd ik, nadat ik het hoofdkantoor gevonden had snel naar de goede plek verwezen en met een busje bij het vliegveld afgezet.

Binnen was het eerste wat me opviel het enorme bord met alle vluchten. Je weet wel, die verdraaien en andere info weergeven voordat je alles in je hebt opgenomen. Na 5 minuten het bord te hebben bestudeerd bleek er wel een vlucht op de juiste tijd naar Londen te gaan maar die had een ander nummer dan ik geboekt had… Ik haalde mijn schouders op, onderdrukte een ‘het zal weer eens niet zo zijn’ en liep naar de balie om me maar gewoon in te checken.

Vele wachtrijen, controles en enorme afstanden verder (hoe doen mensen dat die slecht ter been zijn?) was ik op de juiste plek voor het vliegtuig, op tijd! Deel 1 was gelukt. Deel twee, in Londen zelf, zag ik niet zo tegenop. Ik wist wat het busnummer was wat ik moest hebben en hoe de straat heette waar ik mocht vragen om eruit gelaten te worden. Ik zat redelijk ontspannen in het vliegtuig, waar ik tot mijn genoegen zelfs ruim in het stoeltje paste (ja ja, je kunt je maar ergens druk over maken).

In Londen was het vier uur. Mijn telefoon paste de tijd automatisch aan en ik ging, al enigszins hongerig, op zoek naar een ticketautomaat. Helaas kon ik niet op busnummer selecteren en had ik de bestemming nodig. Waar ik heen moest herkende de automaat niet en ik besefte me dat ik de eindbestemming niet wist. Dan maar hulp vragen.’Nee mevrouw, u moet niet de bus nemen. De trein en underground zijn veel makkelijker’ zei het meisje dat me hielp en leidde me naar de ‘juiste’ kaartjesautomaat. Eerst naar Kings cross met de trein en dan nog twee haltes met de underground. Dan bent u er zo!

Kings cross was ik zo. Daar had ze gelijk in. Maar die underground. Daar bleek ik niet in te kunnen. Mijn betaalpassen werden geweigerd en uiteindelijk besloot ik bovengronds even hulp te vragen. Een vriendelijke man wees me naar ‘bus 91’ want wandelen kon ook zo zei hij “ten minutes, but this bus will take you there”.

In mijn hoofd kwam het kaartje langs van Londen wat ik had gezien. Ik wist welke kant ik op moest. Als die twee haltes tien minuten lopen waren dan zou ik met 15 minuten op de plaats van bestemming kunnen zijn, zo bedacht ik me. De moeite niet waard om uit te zoeken of je buskaartjes ook weer uit een automaat moest halen of dat je die in de bus zelf kon kopen.

Een uur later, inmiddels wel bij het grote park aangekomen waar ik in de buurt moest zijn merkte ik dat ik moe was, me alleen en verloren voelde en behoefte had aan een ‘kaartje van de omgeving’. De grote straten die ik op de kaart van Londen had gezien waren er wel, maar er waren nog tientallen kleine zijwegen die ik echt niet allemaal kon terugvinden in mijn geheugen. Een cafeetje met WiFi bracht uitkomst (internet deed het niet op mijn telefoon en ik kon dus ook geen kaarten laden) maar ik kreeg de bevestiging van het thuisfront dat ik goed zat en in de buurt was.

Nog eens ruim een half uur later was ik op de plek der bestemming. Een hele tijd later dan gepland, Op het verkeerde moment op de juiste plek. Maar daar deden ze in de hostel niet moeilijk over. En vriendelijk werd ik begroet met koffie of wat sterkers en een muzikant die mijn avond maakte.

De volgende morgen stond ik vroeg op. Ik wilde éérst een kaartje kopen zodat ik zondag snel weer weg kon gaan en niet dan nog hoefde te zoeken. Volgens degene achter de balie kon ik bij het underground station ook buskaarten krijgen. Vol goede moed ging ik er heen om er binnen 5 minuten achter te komen dat buskaarten op het busstation verkocht worden en dat ik daarvoor terug moest naar Kings Cross. En ik leerde dat ik vandaag nog geen kaartje kon kopen voor zondag. Dat kon ik pas op de dag zélf doen.

op zondag

Zucht…. Oké dan. Het geeft me wel twee extra dagen om kleingeld te sparen waarmee ik die kaartjes kan betalen, voor het geval mijn pas weer geweigerd wordt. Maar helemaal in goed humeur liep ik toch ook niet weg daar.Dan maar op zoek naar het congres centrum. Tot mijn verbazing had ik deze snel gevonden. Iets voor negen stapte ik naar binnen, verwachtende dat er een balie zou zijn waar ik koffie zou kunnen krijgen en waar ik rustig de tijd kon overbruggen. Een vriendelijke man achter de balie wees me de trap af en naar de lift, waar ik volgens hem verdieping vijf moest kiezen.

Onderweg de posters en aankondigingen van pre-meetings van Brené Brown aanschouwende wist ik dat ik verkeerd zou uitkomen. Maar dat gaf niets. Deze keer had ik gevoel dat het zo mocht zijn. En dus stond ik, in de ochtend voor een mega event tegenover de tweelingzus van Brené die me vriendelijk uitlegde dat ik ‘op de juiste plek was maar nog even mocht wachten tot vanmiddag’. En toen Brené vervolgens de zaal uit kwam gelopen, me een hand gaf en me vriendelijk begroette besefte ik me, haar hand in de mijne voelend en in haar vriendelijke ogen kijkend dat – hoewel het vaak stress oproept – het soms ook gewoon een gave is om op het verkeerde moment op de juiste plek te zijn’!!

Xandra van Hooff

Xandra van Hooff is eigenaar en hoofdtrainer bij GaveMensen. Zij laat professionals tijdens haar opleidingen en masterclasses zo hard de verdieping in schieten dat ze er vervuld, verzadigd en volkomen gelukkig aan het einde weer uit stuiteren.