Het leek een film, een slechte scène uit een film….

Ik liep vanuit school naar het kantoor van de groepsleiding om de dag na te spreken. De schooldag was rustig verlopen maar ik was deze dag met name benieuwd hoe het op de leefgroep was want er was wat consternatie rondom Saskia ontstaan. Zij was in de middag op de groep gehouden omdat ze een taperecorder op het verlaagde plafond in haar kamertje hadden gevonden waarmee ze, volgens eigen zeggen, al enige tijd gesprekken opnam tussen haar en de leiding. Gesprekken die ze wilde gebruiken om aan te tonen dat ze het niet goed met haar voorhadden en die ze dus openbaar ging maken. Of wellicht al in omloop had gebracht. Ik liep naar binnen, wilde rustig plek nemen aan tafel en zonder dat ik het aan had zien komen was daar ineens de boodschap ‘ze heeft jou ook getaped’.

Mijn wereld stond stil, ik voelde mijn hart bonzen in mijn keel. Ik had al veel meegemaakt. Ik was bedreigd,  bespuugd, geschopt en uitgescholden… Maar dit? Ik schudde mijn hoofd in ongeloof…

Ze had gesprekken van me opgenomen? Van mij?
Wat wilde ze daarmee aantonen? Ik kon het niet bevatten, niet begrijpen. Ik voelde me naakt en vernederd. Ik wist niet welke informatie ze had, welke gesprekken er op school waren opgenomen. Of en hoe de opnames verknipt waren. Of mijn naam inmiddels te grabbel was gegooid op internet.

Ik voelde hoe mijn bloed ging koken, hoe ik in een soort tunnelvisie terechtkwam, mijn gedachten in rondjes draaiden. Ik raakte geobsedeerd, kon nergens anders meer over praten, bleef maar vragen en wilde alles weten…. véél meer weten dan er aan informatie beschikbaar was.

Ik had het er zwaar mee.
Eenmaal thuis bleef de spanning, ik kon er niet van slapen. Met wallen onder mijn ogen kwam ik de dag erna op school. Gespannen sprak ik er met mijn collega’s over. Herhaalde de zinnen die die nacht in mijn hoofd hadden rondgespookt. Ik was blij dat groepsleiding me wist me melden dat de wijkagent er rond 10 uur zou zijn zodat ik aangifte kon doen. ik wachtte vol ongeduld af…

Het gesprek met die agent verliep niet zoals ik dacht. Er was nog geen bewijs. Enkel de gevonden taperecorder en Saskia’s verhaal dat ze verschillende tapes thuis had, met daarop gesprekken met mij en andere mensen. Zolang er geen bewijs was dat ze bestonden kon er niets gedaan worden en aangifte was pas mogelijk als er inderdaad geluidsfragmenten op internet zouden verschijnen. enkel het hébben van geluidsopnamen was niet strafbaar….

Ik had gewoon geen woorden voor de storm die in me woedde..
Met een bak koffie nam ik daarna het gesprek nog eens door. Draaide mijn gevoel ‘van de situatie weg’ en richtte me op mezelf. Waarom had me dit zo geraakt? Zo gekrenkt? Zo van mijn stuk gebracht? Ik besefte dat ik meer dan 100% zeker wist dat ik niets verkeerds gezegd had. En dat ze moeite zou moeten doen om er überhaupt een negatief gesprek van te maken, ‘waarin ik haar onderuit probeerde te halen’, zoals ze het zelf had genoemd. Ik twijfelde niet aan mijn intentie en ook niet aan de manier van gespreksvoering.

Wat me raakte was hoe anderen mij zouden beoordelen. Ik raakte overstuur door wat ze over mij zouden kunnen denken. Ze raakte hier een stuk sociale faalangst aan dat zo groot was dat ik er blijkbaar van wakker lag, ook al had ik nog geen bewijs dat het überhaupt bestond.

Ik wist dat er een les in zat, voor mij en wellicht ook voor mijn leerlingen…
Terwijl mijn koffie koud werd richtte ik me voor het eerst weer op mijn klas. Ik keek naar binnen, besefte dat, hoewel Saskia onder deze omstandigheden nog niet terug kon komen in mijn klas, ik de komende weken waarschijnlijk toch minder ‘open’ voor de klas zou staan. Daarom besloot ik om een SOVA les te besteden aan hoe ik me voelde en of anderen dat herkenden; het werd een les over internet-pesten en de gevolgen ervan.

Het waren ‘echte’ gesprekken die hier gevoerd werden. Diepe rauwe echte volwassen gesprekken waarbij pijn en schaamte niet vermeden werden. Dit was een les die ik gaf met tranen in mijn ogen. Een les over eerlijkheid, vertrouwen en de pijn die het doet als dat beschaamd wordt. Een les over vergeving, loslaten en de mening van anderen van je afzetten. Een les zo waardevol dat ie een gouden randje kreeg. Een les die ik, ondanks of dankzij de aanleiding, absoluut niet had willen missen.

Al heb ik wel vooraf even nagevraagd of geen enkele leerling het aan het opnemen was…

Xandra van Hooff

Xandra’s werk gaat over acceptatie en overvloed. In haar bedrijf GaveMensen geeft en deelt ze kennis uit de diepere verwerking als kern van hoogsensitiviteit en openheid voor ervaringen voortkomen uit overexcitabilities. Ze vertelt waargebeurde verhalen waarin kleine details worden uitvergroot en wijst je precies op de aspecten van je leven waar groei mogelijk is. Xandra vertrouwt erop dat altijd alles goed komt, zij houdt er niet van risico’s te nemen maar laat zich ook nooit tegenhouden door ‘ja, maar’ en ‘wat als’-gedachten om haar dromen te verwezenlijken. Deze can-do mentaliteit zien we terug in de opleidingen Moed om te Falen & Lef om te Stralen. Hierin leer je ruimte maken voor jouw ongetemde binnenkant zodat creativiteit, gekkigheid, speelsheid en de levenslust weer volop kan stromen! Xandra wijst je in haar jaartrajecten op de lessen die je in je leven hebt mogen leren, maar waar je de vruchten nog niet van hebt geplukt. Dankzij haar vergrootglas kun je dit nu integreren en echt eigen maken. Laat deze energie in je voordeel werken en neem je jouw stap met positiviteit en het vertrouwen in een gunstige afloop. Klik op het menu hierboven voor het aanbod.