Uitgeschreven tekst bij deze vlog:

Wanneer je GaveMensen kent, er een opleiding hebt gevolgd, dan weet je dat je er een hele hoop kennis over HSP krijgt, en ook over leven in het algemeen. Over waardenvol leven. Maar het gaat er niet alleen om kennis. Wanneer je hier een opleiding doet dan ga je er doorheen. Je gaat het meemaken, zodat je die ‘kennis’ ook echt intern hebt doorleefd. En dat geldt niet alleen voor als je er een opleiding doet, maar ook voor als je er werkt.

Zo vroeg ik vorige week aan Xandra ‘ik heb wat tijd over, wat kan ik voor je doen’. ‘Ik wil iets grappigs, iets leuks’, zei ze, ‘een tekeningetje, filmpje, zoiets’. Dus ik zei ‘geen probleem, gaan we doen, ik sudder wel eventjes en dan komt er wat!’

Maar er kwam dus niets. Sinds vorige week vind ik hoogsensitiviteit (of alles wat daaraan raakt) gewoon niet grappig meer. Er kwam niets in me op. Geen geintje, geen ideetje, ik kon er niets over bedenken. Ik zat vast. En wat er dan gebeurt herkennen jullie vast wel: mijn interne spongebob ging helemaal los. Ik zal jullie vertellen hoe dat er dan bij mij uitziet.

Ik vind alles leuk

Eerst komt de ik-vind-alles-leuk-spongebob om de hoek. Maar dan wel alles behalve datgene wat ik zou moeten doen. Zo vond ik vorige week haken weer heel erg leuk en heb ik een goed begin gemaakt met een trui. En ik heb de moestuin ingezaaid. Ik weet dat het nog geen ijsheiligen is maar er kon al wel wat, dus daar ben ik lekker mee bezig geweest. En dit alles met best wel een gevoel van Flow (behalve dan bij de dingen die ik echt had moeten doen).

Ook bedacht ik me dat ‘de natuur echt heel goed voor me is’ dus ik ben lekker in het bos gaan wandelen. Ik genoot er enorm van en voelde heel duidelijk hoe ik dat als hoogsensitief mens nodig heb. Ik was dus eigenlijk heel goed voor mezelf aan het zorgen. Daarnaast realiseerde ik me ook nog eens dat ‘ik nog wel iets moest doen, maar ik dat gewoon niet alleen kan. Ik ben een mens van verbinding en moet dingen in verbinding doen, daarom lukt het nu niet’.

De detective

Vervolgens kwam mijn detective-spongebob langs met allerlei redenen waarom ik juist nu niet tot creativiteit kon komen. Het was te druk, er waren allerlei dingen gaande waardoor het niet lukte, ik voelde druk (en dat is als HSP’er ook echt een dingetje) dus ik vertelde mezelf dat ook dat legitieme redenen waren waardoor het tot nu toe nog niet was gelukt. Ik kan namelijk alleen werken vanuit mezelf, vanuit Flow.

Hamburger time

Toen na een tijdje de druk nog meer opliep ging mijn spongebob ook hilarisch hard aan de slag met eten. Het liefst ongezond. Al mijn ‘ik ga gezond eten en ik heb een moestuin-ideeën’ over mezelf gingen vrij snel de deur uit.

De piraat

Uiteindelijk ging het van kwaad tot erger en kwam mijn piraatje om de hoek. Hij ging helemaal los op saboteren. ‘Ik kan het niet, ik ben niet geschikt, het wordt nooit wat, ik denk dat ik maar beter mijn ontslag kan indienen want zie je wel, leuk geprobeerd maar ik kan niet voldoen’, en dat ging maar door en door en door.

En wat ik dan eigenlijk aan het doen ben is het probleem alleen maar groter maken. Juist door het te vermijden blijft het zo’n sudderende wolk in jezelf. Mijn interne spongebob – die overigens ook heel blij kan zijn – had het goed naar zijn zin en was all over the place. En het hielp me helemaal niets. Het bracht me geen tekening, geen filmpje, niets om te laten zien.

Politie

Toen realiseerde ik me dat ik mijn politieagent spongebob erbij mocht halen. En die neemt zijn taak bloedserieus: heeft zijn opschrijfboekje bij zich, zonnebril op en is écht de meneer in functie. En die heb ik dan even heel hard nodig, want hij zegt me ‘ga even zitten en voelen. Voel dat je het even niet meer weet, voel dat je je voelt falen, en voel dat je eigenlijk vindt dat je het sneller had moeten kunnen, dat je het zomaar moest ophoesten, voel nou even rustig wat dit met je doet en wat je dus eigenlijk aan het vermijden bent geweest’.

En dat heb ik gedaan. Ik ben rustig gaan zitten en heb gevoeld dat ik het lastig vind. Dat het raakt aan dingen die ik überhaupt lastig vind van mezelf. En dat mag. En uiteindelijk ben ik gewoon wat gaan doen. Daarmee breng ik de boel weer op gang, weer beweging, en kan het gaan stromen. De zin ‘imperfecte actie is altijd beter dan perfecte inactie’ is in dit geval gewoon wel echt waar. Ook als je hoogsensitief bent en ook als je jezelf ontzettend overprikkeld hebt. Dat had ik gewoon zelf gedaan dus ik mocht er ook zelf weer beweging in brengen. Wat ik ben gaan doen? Gewoon gaan zitten voor deze camera en gewoon gaan praten.

Eerlijk gezegd ben ik eerst gaan praten met mijn camera uit. Eerst heb ik gewoon 20 minuten zitten lullen. Om de beweging te maken, om vanuit mijn interne overprikkeling toch weer te gaan doen en het oké te vinden wat eruit komt. Of het nu perfect is of imperfect. En nu heb ik dus een filmpje over interne overprikkeling en hoe je daarmee om kunt gaan.

Ik was er doorheen gegaan. En dat is wat ik iedere keer opnieuw mag doen. Ik leerde wederom hoe je door de dingen heen kunt gaan en vervolgens weer op kunt staan. Dat is wat veerkracht is en doet.

Wil je daar nu meer over weten? Voor jezelf, of juist ook voor je coachklanten of voor de leerlingen in je klas? Dan zit je bij GaveMensen goed! Maar ik wil je wel vast waarschuwen, want je komt er echt niet zomaar onderuit 😉. Ik hoop je gauw een keer bij GaveMensen te zien!

Mirjam Bogerd

Orthopedagoog, alumnus aan de GaveMensen academie en.... onze knotsgekke, creatieve, slimme én gevoelige duizendpoot die het aanspreekpunt is van de online trainingen.